Duizend-en-een beelden schieten door mijn hoofd en vechten om voorrang om gemaakt te worden. Mijn hoofd zit vol met ideeën en mogelijkheden. Vol met beelden van mensfiguren.

De buitenkant van de mens als vorm maar ook de binnenkant, de geest of de emotie die zich hierin schuilhoudt. Al deze stukjes mens met hun eigen verhaal noem ik voor het gemak mannetjes. Mijn hoofd zit dus vol mannetjes die in gedachten verzonken zitten, lopen of desgewenst een stukje vliegen.

Elk heeft zijn eigen leven, verandert zijn verhaal op zijn manier, zoals hij dat wil. En ik, ik probeer ze te vangen of misschien meer, want vangen klinkt zo beklemmend, even stil te zetten. Ik zet ze stil op een moment dat ik het mannetje begrijp snap hoe hij zich voelt, wat er in hem omgaat. Ik zoek naar een mannetje wat iets herkenbaars doet. Iets doet wat algemeen is maar dan op zijn eigen manier.

Dat ik denk, hé dat heb ik ook wel eens gehad.